//////

Młodzieżowe podkultury

NEGATYWNE PODKULTURY

W tym miejscu należy zaakcentować, iż podkultury, negatywne zazwyczaj dptyczą grup nieformalnych. Dotyczą więc takich grup, które powstały samo­istnie, samorzutnie w łonie większych zbiorów społecznych i często poza ich przyzwoleniem. Wg T. Szczurkiewicza, który analizował środowiska społecz­ne zakładów przemysłowych, organizacja nieformalna (a więc podkulturowa) to organizacja, która wytwarza się w danym zakładzie przemysłowym obok lub wbrew organizacji formalnej s. Zdaniem tego autora, jednym z kryteriów formalności organizacji jest zasada legalności. Naturalną konsekwencją tego faktu jest niedostępność dla kontroli wewnętrznej w myśl reguły, iż co niele­galne, to niedostępne dla kontroli z zewnątrz. Wzmacnia tę niedostępność ce­cha autonomiczności. Członkowie grup nieformalnych, a zwłaszcza ich elity kierownicze, mają pełną świadomość faktu, iż treścią różnicującą te podkultu­ry od ogólnie przyjętych w danym społeczeństwie standardów są elementy negatywizmu obyczajowego i moralnego, a zatem to, co w ocenie ogólnospo­łecznej uważane jest za naganne i szkodliwe.

DOTYKAJĄC PROBLEMATYKI

Dotykając problematyki patologii społecznej nie sposób nie wyjaśnić (przy­pomnieć) znaczenia terminu demoralizacja, które koresponduje z pojęciem zacho­wanie patologiczne. Pojęcie demoralizacji zostało zdefiniowane w Polsce powo­jennej praez A. Sokołowską . Zdaniem tych autorek ( zdemoralizowaniu młodzieży można mówić wtedy, gdy świadomie przekraczabna obowiązu­jące nSrmymoralne, gdy jej obyczaje i zachowanje wobec innych ludzi są krzywdzące i naruszają ustalony porządek społecznyj odzież zdemoralizowana Jawnie lekceważy prawa i przepisy życia zbiorowego. Postawa jej wyraża brak szacunku dla godności osobistej innego człowieka i jego potrzeb. Jeżeli przejawem takiej postawy są czyny świadomie szkodliwe, umyślnie krzywdzące człowieka lub rujnujące porządek publiczny – to sprawców mamy prawo uważać za jednostki niemoralne lub zdemoralizowane”!

SYMPTOMY NEGATYWNEJ PODKULTURY

Warto jednak zauważyć, że jest to okres (13/14-19/20 latj/w którym mło­dzież coraz bardziej uniezależnia się- od domu rodzinnego; wychodząc tym samym spod jego wpływów wychowawczych. Charakterystyczne dla tego o- kresu jest stopniowe przenoszenie się odniesienia z rodziny na grupę rówieśni- czo-koleżeńską. W takiej sytuacji, a jest to normalne, rodzina powoli traci wpływ na zachowanie młodego człowieka na korzyść grupy rówieśniczo- koleżeńskiej. Jeżeli proces ten jest zbyt szybki i w dodatku powoduje uwikła­nie się młodego człowieka w grupę rówieśniczo-koleżeńską o podkulturze ne­gatywnej, wtedy najprawdopodobniej mamy do czynienia z aspołecznym, mo­że nawet antyspołecznym treningiem za pośrednictwem tej grupy.

W NIEKTÓRYCH UKŁADACH

Być może właśnie wtedy w niektórych układach ludzi wyraźnie zarysowuje się proces nieprzystosowania, który w pewnych przypadkach charakteryzuje się nie tylko wzrastającym brakiem respektu dla niektórych istotnych norm obowiązują­cych ogół społeczeństwa, nie tylko nie-prówadzi do ich internalizacji, ale wręcz prowadzi do ich_odrzucenia M. Pęczak wskazuje, że „w samej etymo­logii słowa „podkultura” zdaje się zctwierać to. co niższe i co gorsze. Takim przykładem może być agresywne zachowanie się skinów, bijatyki coraz młod­szych „kibiców” na stadionach piłkarskich, wzajemna agresja różnych grup młodzie żvJW tym obszarze mieszczą się m in. podkultury narkomańskie, al­koholowe i przestępcze”. Zachowania aspołeczne i antyspołeczne w wykonaniu członków rozmai­tych negatywnych grup rówieśniczo-koleżeńskich nie są niczym nowym i zna­ne są od dawna.

INNY TYP ZACHOWAŃ

Wiązać się one mogą z tendencją do przeżywania (|fzyka. Ryzykowne zachowanie młodego człowieka, jeśli kończy się powodzeniem, daje mu lepszą pozycję w grupie rówieśniczo-koleżeńskiej, podnosi jego pre­stiż. Jest zatem zachowaniem w ten sposób nagrodzonym.Inny typ zachowań aspołecznych lub antyspołecznych dotyczy zachowania zbiorowego, kiedy to niszczy się np. dobro publiczne „dla draki”, dla „ubawu” itp. Te reakcje mają charakter irracjonalny i wyraźnie zabawowy. Fakt krzywdzenia kogoś, sprawiania mu przykrości daje sprawcom uciechę, co w zdecydowanym stopniu świadczy o wyłączeniu się samosterowania intelektualno-moralnegoSzkoła zawsze była terenem rozmaitych zdarzeń w wykonaniu uczniów, które trudno ocenić pozytywnie.